Συγγραφείς |
Αθανάσιος Γιουσμάς
Άθως Γ. Τσούτσος
Άκης Καλαιτζίδης
Αλέξανδρος Γερμανός
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αλέξανδρος Κούτσης
Αμαλία Ηλιάδη
Ανδρέας Σταλίδης
Ανδρέας Φαρμάκης
Ανδρέας Φιλίππου
Αντώνης Κ. Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Λαμπίδης
Αντώνης Παυλίδης
Απόστολος Αλεξάνδρου
Απόστολος Αναγνώστου
Αριστείδης Καρατζάς
Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
Βάιος Φασούλας
Βαν Κουφαδάκης
Βασίλης Γκατζούλης
Βασίλης Ζούκος
Βασίλης Κυρατζόπουλος
Βασίλης Πάνος
Βασίλης Στοιλόπουλος
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Βασίλης Φτωχόπουλος
Βένιος Αγελόπουλος
Βίας Λειβαδάς
Βλάσης Αγτζίδης
Γεράσιμος Παναγιωτάτος-Τζάκης
Γιάννης Διακογιάννης
Γιάννης Θεοφύλακτος
Γιάννης Παπαθανασόπουλος
Γιάννης Τζιουράς
Γιώργος Αλεξάνδρου
Γιώργος Βλαχόπουλος
Γιώργος Βοσκόπουλος
Γιώργος Βότσης
Γιώργος Κακαρελίδης
Γιώργος Καστρινάκης
Γιώργος Κεκαυμένος
Γιώργος Κεντάς
Γιώργος Κολοκοτρώνης
Γιώργος Κουτσογιάννης
Γιώργος Νεκτάριος Λόης
Γιώργος Μαρκάκης
Γιώργος Μάτσος
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Γιώργος Σκουταρίδης
Γιώργος Τασιόπουλος
Γλαύκος Χρίστης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Δημήτρης Γιαννόπουλος
Δημήτριος Δήμου
Δημήτρης Μηλιάδης
Δημήτριος Γερούκαλης
Δημήτριος Α. Μάος
Δημήτριος Νατσιός
Διαμαντής Μπασάντης
Διονύσης Κονταρίνης
Διονύσιος Καραχάλιος
Ειρήνη Στασινοπούλου
Ελένη Lang - Γρυπάρη
Ελευθερία Μαντζούκου
Ελευθέριος Λάριος
Ελλη Γρατσία Ιερομνήμων
Ηλίας Ηλιόπουλος
Θεόδωρος Μπατρακούλης
Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης
Θεοφάνης Μαλκίδης
Θύμιος Παπανικολάου
Θωμάς Δρίτσας
Ιωάννης Μιχαλόπουλος
Ιωάννης Χαραλαμπίδης
Ιωάννης Γερμανός
Κρίτων Σαλπιγκτής
Κυριάκος Κατσιμάνης
Κυριάκος Σ. Κολοβός
Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Σταμπουλής
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Κωνσταντίνος Ρωμανός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Λαμπρινή Θωμά
Μαίρη Σακελλαροπούλου
Μανώλης Βασιλάκης
Μανώλης Εγγλέζος - Δεληγιαννάκης
Μάρκος Παπαευαγγέλου
Μάρω Σιδέρη
Μιλτιάδης Σ.
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Μιχάλης Κ. Γκιόκας
Νέστωρ Παταλιάκας
Νικόλαος Μάρτης
Νίκος Ζυγογιάννης
Νίκος Καλογερόπουλος Kaloy
Νίκος Λυγερός
Νίκος Παπανικολάου
Νίκος Σαραντάκης
Νίνα Γκατζούλη
Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Παναγιώτης Ανανιάδης
Παναγιώτης Ήφαιστος
Παναγιώτης Α. Καράμπελας
Παναγιώτης Καρτσωνάκης
Παναγιώτης Φαραντάκης
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος
Πανίκος Ελευθερίου
Πάνος Ιωαννίδης
Πασχάλης Χριστοδούλου
Παύλος Βαταβάλης
Σοφία Οικονομίδου
Σπυριδούλα Γρ. Γκουβέρη
Σταύρος Σταυρίδης
Σταύρος Καρκαλέτσης
Στέλιος Θεοδούλου
Στέλιος Μυστακίδης
Στέλιος Πέτρου
Στέφανος Γοντικάκης
Σωτήριος Γεωργιάδης
Τάσος Κάρτας
Φαήλος Κρανιδιώτης
Φειδίας Μπουρλάς
Χρήστος Ανδρέου
Χρήστος Δημητριάδης
Χρήστος Κηπουρός
Χρήστος Κορκόβελος
Χρήστος Μυστιλιάδης
Χρήστος Σαρτζετάκης
Χριστιάνα Λούπα
Χρίστος Δαγρές
Χρίστος Δ. Κατσέτος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Χρύσανθος Σιχλιμοίρης
Gene Rossides
Marcus A. Templar
|
|
|
|
Στη σελίδα αυτή θα δημοσιεύουμε
ακέραια τα κείμενά σας για θέματα που
θα επιλέγουμε μαζί. Στόχος μας είναι
να δώσουμε μία ευκαιρία για
παραγωγικό διάλογο μεταξύ των
αναγνωστών του Aντίβαρου.
|
Φεβρουάριος 2002. Το δεύτερο
θέμα διαλόγου που επιλέξαμε, χωρίς αυτό να
σημαίνει ότι έληξε το πρώτο μια που ήδη
περιμένουμε 2-3 ακόμα άρθρα που μας έχουν
υποσχεθεί, είναι το παρακάτω:
«Η παιδεία ως νέα Μεγάλη
Ιδέα
και η θέση της ελληνικής γλώσσας σ'
αυτήν.»
Μία μεγάλη έκπληξη μας
περίμενε στο δεύτερο αυτό θέμα διαλόγου,
που ουσιαστικά το εγκαινιάζει ο
αείμνηστος πρώην υπουργός, Αντώνης
Τρίτσης με σχετικό κείμενό του το 1987.
Ευχαριστούμε θερμότατα τον κ. Α. Λαμπίδη
που μας το εμπιστεύτηκε και το φιλεξενούμε
κατ' αποκλειστικότητα στο Αντίβαρο!
-
στείλτε μας το δικό σας κείμενο!
-
Η γλώσσα
των Ελλήνων και το μυστικό των Κινέζων,
Κωνσταντίνος Χολέβας 8/2/2002
-
Συμβολή
στο διάλογο, Αντώνης Λαμπίδης,
6/2/2002
Μια που ο λόγος για την Παιδεία
με έμφαση στην Ελληνική γλώσσα, δείτε
ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα
στο πολυτονικό του περιοδικού Nemecis με κείμενα των: Ελ.
Βερυβάκη, Νικ. Βρεττάκου, Κορν. Καστοριάδη,
Δημ. Χορν, Διον. Σαββόπουλου, Στ. Ράμφου, Γ.
Μπαμπινιώτη, Αντ. Σαμαράκη, Οδ. Ελύτη και
πολλών άλλων. Κατεβάστε και πολυτονικές
γραμματοσειρές (athena και georgia)
για τον υπολογιστή σας!
Την
ιδέα και τη διαμόρφωση του παραπάνω
θέματος πήραμε από δύο κείμενα, τα οποία
παραθέτουμε εδώ. Περιμένουμε να προσθέστε το
δικό σας αντίβαρο στέλνοντας τη
δική σας άποψη. Νομίζουμε ότι
αξίζει τον κόπο!
1.
Χρήστος Γιανναράς: H "Μεγάλη Ιδέα"
της Παιδείας, 1977
Το
αίτημα για βελτίωση της Παιδείας ήταν
μάλλον η πρώτη καθολική απαίτηση του λαού
μας που ανάγκασε την πολιτική να έρθει
αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα ποιότητας
της ζωής. Απογυμνωμένοι από κάθε άλλο
όραμα, στόχο και προοπτική του εθνικού μας
βίου (έξω από τις ωμά υλιστικές απαιτήσεις
της καταναλωτικής "ανάπτυξης")
αρπαχτήκαμε από το αίτημα για Παιδεία σαν
από μια ελάχιστη καινούρια "Μεγάλη Ιδέα". Ο
παραλληλισμός δεν είναι ολότελα ρητορικός.
Το σταθερό συμπέρασμα κάθε κριτικής,
μεμψίμοιρης ή μελετημένης, σε
οποιονδήποτε χώρο του δημοσίου βίου κι αν
αφορά, συγκεφαλαιώνεται τα τελευταία
χρόνια πάντα στην ίδια επωδό: Δεν έχουμε
Παιδεία, δεν μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς
Παιδεία. Είναι τόσο καθολική και επίμονη
αυτή η επανάληψη, ώστε το αίτημα για σωστή
Παιδεία να διαγράφεται αμυδρά πίσω από την
κοινή μας κριτική για την κακοδαιμονία του
ρωμέικου, σαν το θαυματουργό ελιξίριο που
θα μπορούσε κάποτε να αναστήσει το
ταπεινωμένο μας γένος. Σίγουρα, μια μικρή-Μεγάλη
Ιδέα. 2. Γιώργος
Σεφέρης: Η γλώσσα στην ποίησή μας, 1964 Ο
Θεός μας χάρισε μία γλώσσα ζωντανή,
εύρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη, που
αντέχει ακόμη, μολονότι έχουμε εξαπολύσει
όλα τα θεριά για να τη φάνε·
έφαγαν όσο μπόρεσαν, αλλά απομένει η
μαγιά. Έτσι θά 'λεγα, παραφράζοντας τον
Μακρυγιάννη. Δεν ξέρω πόσο θα βαστάξει
ακόμη αυτό. Εκείνο που ξέρω είναι ότι η
μαγιά λιγοστεύει και δε μένει πια καιρός
για να μένουμε αμέριμνοι. Δεν είναι
καινούργια τα σημεία που δείχνουν πως αν
συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο, αν αφεθούμε
μοιρολατρικά στη δύναμη των πραγμάτων, θα
βρεθούμε στο τέλος μπροστά σε μια γλώσσα
εξευτελισμένη, πολύσπερμη και ασπόνδυλη.
|
Ιούνιος 2001. Για
ξεκίνημα, επιλέξαμε ένα θέμα από το
μάθημα της Έκθεσης στις Πανελλήνιες
Εξετάσεις για την εισαγωγή στα
πανεπιστήμια για το 2001. Ζητάμε λοιπόν
την άποψή σας για
«το
ρόλο των διανοούμενων στη σημερινή
εποχή»
|
Η
παιδεία ως νέα Μεγάλη Ιδέα
και η θέση της ελληνικής γλώσσας σ'
αυτήν.
|
Ο ρόλος των
διανοουμένων
|
προτείνετε
το δικό σας θέμα!
|
ανώνυμος
(Θεσ/νίκη) |
...η εικόνα είναι
περισσότερο από απογοητευτική: Μια
αριστερίζουσα ιντελιγκέντσια έχει
επιβάλει έναν ενιαίο "πολιτικώς
ορθό" τρόπο σκέψης, και όποιος
αφίσταται απ' αυτόν με κάποια
αντίθετη άποψη πρέπει να
καταδικασθεί (χωρίς δίκη!) στο πύρ
το εξώτερον. Με τον όρο
αριστερίζουσα
εννοούμε υλιστική: Εννοούμε ακριβώς αυτή
την
ιντελλιγκέντσια που ανήγαγε σε ύψιστο
ιδεώδες και σε
αποκλειστικό παράγοντα ευτυχίας του
ανθρώπου την
κατανομή των υλικών αγαθών μεταξύ των
ανθρώπων.
Εννοούμε την απόλυτη κατίσχυση της ύλης
απέναντι στο
πνεύμα, τη θυσία οποιουδήποτε ωραίου και
υψηλού στο
βωμό της υλικής ευδαιμονίας.
|
|
|